Als je kijkt naar seksualiteit, naar relateren, dan gaat het voor mij voor een heel groot stuk over jezelf ervaren. Over je spontane zelfexpressie. Of het nu in het stilvallen is van het genot, of in het openvallen van extase, in lust, in schaamte, in tederheid.
En we hebben allerlei strategieën opgeworpen. Bewust, onbewust.
Oké, als ik dit deel van mezelf laat zien, ontvang ik liefde. En als ik dit deel van mezelf niet laat zien, dan ook.
Als we het over veiligheid hebben, kunnen we het niet níet hebben over het zenuwstelsel. Over hoe we als klein wezentje in de buik, uit de buik, om ons heen zijn gaan kijken. Rollend, kruipend, lopend, rabbelend, pratend. En steeds meer een gevoel van: dit is wie ik ben en dit is wie ik niet ben. Dit is hoe het hoort en dit is hoe het niet hoort.
Het is aangetoond dat we pas vanaf ons zevende jaar in staat zijn om onszelf te reguleren. Tot die tijd smelten we samen met de zenuwstelsels van onze ouders. Is mijn moeder verdrietig? Ben ik verdrietig. En ik heb niet door dat daar een moeder is en dat ik het is. Ik voel het, dus ik ben.
En waar we denken, ook als moeder: het belangrijkste wat ik te doen heb is liefde geven. Ja. Maar als kind heb je ook gekeken naar: hoe is de liefde tussen mijn ouders? Hoe behandelde je moeder je vader? Hoe behandelde je vader je moeder? Wat werd er gezegd? En vooral: wat werd er niet gezegd?
We bestaan voor 50% uit onze vader en 50% uit onze moeder. Op het moment dat mijn moeder mannen labelt als “ze denken alleen maar aan seks”, of de ervaring uitdraagt dat mannen niet veilig zijn rondom seksualiteit: het kan niet naar jou toe gericht zijn, maar het gaat ook over jou. Je neemt het mee naar binnen. Of je bewapent jezelf ervoor. En zo gebeurt dat op heel veel verschillende manieren en op heel veel verschillende lagen.
Als kind willen we niet alleen geliefd worden. We willen gezien en gevoeld worden op een diepe laag. Daar ligt veiligheid. Mag ik er zijn zoals ik ben? Kan ik niet alleen maar bekeken worden op mijn acties en resultaten en op het uitblijven van mijn acties en bijbehorende resultaten?
We hebben zo’n intelligentie in ons systeem dat het wil ontladen. Je maakt iets mee op school, je komt thuis, en daar op school kon het niet. Thuis is het veiliger. Dus je wil het in aanwezigheid uit je systeem. En op het moment dat dat niet kan of niet mag, slaat het naar binnen.
Daar ligt de trauma. Zoals Gabor Maté zo mooi zegt: trauma is niet wat je overkomt, maar wat je ermee gedaan hebt. Wat ermee gedaan is. Wat vastzit in je lijf. Wat niet gezien en gevoeld kon worden in verbinding. Trauma gaat voor een heel groot stuk over dat wat plaatsvond in de relatie waar geen verbinding was.
En het mooie is dat het eigenlijk ook alleen maar hersteld kan worden in relatie met een ander.
Dat maakt relatie de speeltuin voor jezelf. Steeds meer jezelf zijn. Steeds meer die delen toelaten die er niet mochten zijn. Die we veroordelen. Waar we ons voor schamen. En die gaan hand in hand. Want zo zijn we niet geboren. Dat is wat we gaandeweg doen.
Gezien en gevoeld worden, in aanwezigheid. Daar ligt heling. En dat maakt relaties zo fantastisch en tegelijkertijd zo pijnlijk. Want het laat zien waar nog al die delen liggen die er niet mochten zijn. Die gezien en gevoeld willen worden, zodat het vrijgemaakt kan worden. Zodat het vrijer kan zijn.
En als je dat kan, ja, dan ontstaat daar een bruisende, veilige relatie.
Maar dat vraagt wat. Want dit hebben we niet geleerd. En wellicht ken je ook niet de voorbeelden om je heen.
Dit gaat over de omstandigheden creëren. Dat je relatie die veilige plek is. Net zoals je als kind uit school kwam en er iets vervelends was gebeurd. Hoe fijn is het als het thuis in beweging mag komen? Als het gevoeld en gezien mag worden? Als er expressie aan gegeven kan worden?
En dat vraagt van beide partijen een bepaalde aanwezigheid.
Maar hier wordt het interessant. Want misschien herken je dat er weinig ruimte is tussen jullie. Dat jullie elkaar weinig ruimte geven. Of juist heel veel ruimte, maar daarmee eigenlijk ook geen ruimte.
Het kan zijn dat je je partner verantwoordelijk maakt: hij ziet me niet, hij hoort me niet, hij houdt niet van me zoals ik ben. Maar wat laat jij van jezelf zien? Hoe kom jij ten tonele? Hoe veilig ben jij?
Want we zijn als vrouw vaak ook echt niet veilig voor een man. Omdat we al klaarstaan met ons oordeel, met onze kritiek, met onze sneren, met hoe ze moeten zijn. Veel mannen zijn daardoor dichtgeklapt of schieten heel erg in het pleasen en verdedigen.
Seksualiteit heeft veiligheid nodig. Aanwezigheid. Ontspanning. Wanneer je dit gaat inbrengen in je relatie, in jezelf, dan ontstaat er meer ruimte tussen jullie.
Dit is wat ik faciliteer in mijn coaching, in mijn sessies. Het gaat over die container maken, bouwen, creëren, verstevigen. En dat vraagt om skills. Heldere communicatie, aanwezigheid, voelen, verbinding maken met je lijf en een eerlijkheid die je tot op heden niet hebt gekend. Ow ja en leiderschap. De yin en de yang.
Het gaat niet om het fixen van een probleem. Niet om het antwoord op “moeten we bij elkaar blijven of niet.” Het gaat over die diepere laag. En wat daarvoor nodig is.
Ik nam er ook een podcast over op.
Deze kun je hier beluisteren op Spotify
Kom thuis bij jezelf in aanwezigheid van je partner
Vrijdag 29 november van 10:00u tot 11.15u.